Eiernevel (Protoplanetaire nevel), vastgelegd door de Hubble-ruimtetelescoop voor 27 september
september 27Protoplanetaire nevelPlaneten

Eiernevel

Waargenomen in 2002

Info over deze afbeelding

In de eiernevel vormen stofschelpen concentrische ringen rond een oudere ster, die lijken op de lagen van een ui. Een dikke stofgordel, die bijna verticaal door het midden loopt, blokkeert licht van de centrale ster terwijl twee lichtstralen van de ster stralen.

Wetenschappelijke betekenis

De Egg Nebula is een van de duidelijkste voorbeelden van hoe bolvormige stellaire winden evolueren tot sterk bipolaire uitstroom voordat planetaire-nevelvorming. Zijn ring-achtige schelpen en polaire lobben beperken modellen van episodic massaverlies, stofproductie, en de rol van binaire interactie of magnetische vormgeving in late stellaire evolutie. Omdat dit stadium kort is, zijn goed opgeloste objecten zoals de eiernevel zeldzaam en wetenschappelijk belangrijk. Ze helpen rode gigantische massa-verlies fysica te verbinden met de uiteindelijke verrijking van het interstellair medium met koolstofrijke stof en moleculen.

Opmerkingen

Hubble imaged the Egg Nebula in optische banden met een hoog dynamisch bereik om zowel heldere centrale verstrooiende lobben en zwakke buitenste bogen te vangen. De gegevens onthullen gelaagde schelpen, een prominente verduistering stof baan, en gecollimeerde balken uit de verborgen centrale ster. Polarimetrische en multibandanalyses onderscheiden verspreid licht van lijnemissie en kaartstofgeometrie. Tijdelijke vergelijkingen tussen tijdperken kunnen kleine morfologische veranderingen in uitstroomfuncties detecteren. Hubble's hoekresolutie is essentieel voor het oplossen van de smalle holten en de fijne schedelafstand die vormende mechanismen diagnostiseren.

Locatie in het heelal

Constellatie

Cygnus

Afstand tot de aarde

Ongeveer 3000 lichtjaar

Leuke feiten

  • 1

    De Egg Nebula is een kortstondig overgangsstadium tussen een asymptotische reuzentakster en een volledige planetaire nevel.

  • 2

    Zijn concentrische boog registreert episodisch massaverlies van de centrale ster gedurende duizenden jaren.

  • 3

    Een dichte equatoriale stofstrook blokkeert direct sterrenlicht, dus we zien vooral bipolaire stralen verspreid door poolholtes.

Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop