Info over deze afbeelding
Deze gedetailleerde weergave van Thackeray's Globules in het sterrenvormende gebied IC 2944 toont de ingewikkelde structuur van deze dichte, donkere stofwolken die tegen een schitterend gordijn van gloeiend gas en sterren worden gesilhouet. Genoemd naar Zuid-Afrikaanse astronoom A.D. Thackeray die ze voor het eerst identificeerde in 1950, vertegenwoordigen deze compacte moleculaire wolken enkele van de dichtste concentraties van interstellair materiaal die bekend zijn. De grootste schijnbare globule in deze afbeelding werd door Hubble onthuld als twee afzonderlijke, overlappende wolken gezien langs onze lijn van het zicht.Een ontdekking die ons begrip van de ware driedimensionale structuur van deze objecten veranderde. De scherpe, donkere randen van de globules contrasteren dramatisch met het lichtgevende waterstofgas om hen heen, verwarmd tot incandescentie door ultraviolette straling van nabijgelegen massieve O-type en B-type sterren. Deze donkere schildwachten staan als eilanden van koude, dichte moleculaire gas in een oceaan van heet, geïoniseerd plasma, en hun uiteindelijke lot of ze zullen instorten om nieuwe sterren te vormen of worden vernietigd door straling blijft een van de intrigerende open vragen in stellaire astronomie.
Wetenschappelijke betekenis
Deze diepere Hubble observatie van Thackeray's Globules zorgde voor verfijnde metingen van de massa's, maten en erosiecijfers van de globules ten opzichte van de oorspronkelijke beeldvorming in 1999. De hogere signaal-noise gegevens bevestigden dat een aantal van de globules worden gefotoevaporeerd op een tijdschaal van ongeveer 200.000 jaar, aanzienlijk korter dan de gravitatievrije valtijd die nodig is om in te storten in protostars. Deze bevinding suggereert sterk dat deze specifieke bollen vernietigd zullen worden voordat ze sterren kunnen vormen, wat een belangrijk negatief resultaat oplevert voor geactiveerde sterrenvormingsmodellen. Echter, de detectie van dichtheidsverbeteringen in sommige bollen laat de mogelijkheid open dat delen lang genoeg kunnen overleven om instorting te ondergaan. De multi-epoch vergelijking tussen de waarnemingen van 1999 en 2001 maakte het ook mogelijk om bovengrenzen te plaatsen op de juiste bewegingen van de globules ten opzichte van de achtergrondnevel, waardoor hun dynamische interacties met de omgeving werden beperkt.
Opmerkingen
Deze afbeelding werd vastgelegd met Hubble's Wide Field and Planetaire Camera 2 (WFPC2) met een diepere blootstelling dan de eerdere waarnemingen van 1999, waardoor hogere signaal-ruisverhoudingen werden bereikt voor het meten van de zwakke verlengde emissie rond de globulegrenzen. Breedband B, V en I filters werden gecombineerd met smalband waterstof-alfa en zuurstof III filters om de continuüm en lijn emissie componenten te scheiden. De smalbandgegevens maakten het meten van de elektronendichtheid en -temperatuur in de geïoniseerde grenslagen van de globules mogelijk, waardoor cruciale inputparameters voor fotoevaporatiemodellen beschikbaar waren.
Locatie in het heelal
Constellatie
Centaurus
Afstand tot de aarde
5.900 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
Deze 2001 Hubble beeld verbeterd op de 1999 waarnemingen met diepere blootstellingen, onthullen nog fijnere details in de globule oppervlakken en het ontdekken van extra kleine knopen van dicht gas eerder onopgelost.
- 2
IC 2944, de nevel met deze bollen, wordt soms de Running Chicken Nebula of de Lambda Centauri Nebula genoemd, en is een favoriet doelwit voor amateur-astronomen in het zuidelijk halfrond.
- 3
De globules hebben een inwendige temperatuur van slechts ongeveer 10-20 Kelvin (-260°C), waardoor ze tot de koudste objecten in het sterrenstelsel behoren.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
