Info over deze afbeelding
Deze dichte, donkere stofwolken, genaamd "Thackeray's globules" naar Zuid-Afrikaanse astronoom A.D. Thackeray die ze ontdekte in de jaren 1950, worden tegen de heldere sterren en lichtgevende gaswolken van de stervormende regio IC 2944 gesilhouet. Elke globule is een compacte knoop van moleculair gas en stof, dicht genoeg om het licht te blokkeren van de gloeiende nevel erachter, waardoor Stark donkere silhouetten tegen de briljante achtergrond. De grootste globule zichtbaar in deze afbeelding is eigenlijk twee afzonderlijke, overlappende wolken gezien in projectie, een ontdekking alleen mogelijk gemaakt door Hubble's uitzonderlijke resolutie. Deze bollen bevatten voldoende grondstoffen om nieuwe sterren te kunnen vormen, maar hun lot blijft onzeker.De intense ultraviolette straling van nabijgelegen hete sterren erodeert ze gestaag, en het is onduidelijk of de zwaartekracht de bollen kan comprimeren in stellaire zaden voordat ze volledig worden gefotoevaporeerd. Deze kosmische trek-van-oorlog tussen schepping en vernietiging maakt Thackeray's Globules een fascinerend laboratorium voor het bestuderen van de vroegste stadia van sterrenvorming.
Wetenschappelijke betekenis
Thackeray's Globules bieden een cruciale testcase om te begrijpen of kleine moleculaire wolken lang genoeg kunnen overleven in harde stralingsomgevingen om in te storten en sterren te vormen. Bok globules behoren tot de eenvoudigste en kleinste structuren waarin stervorming mogelijk kan optreden, waardoor ze ideaal zijn voor het testen van theorieën van zwaartekracht instorting. Hubble's waarnemingen van deze bijzondere bollen hebben aangetoond dat ze scherpe, goed gedefinieerde randen bezitten die kenmerkend zijn voor fotoverdamping door externe straling, wat erop wijst dat ze actief worden vernietigd. Uit stofuitstervingsmetingen afgeleide massaschattingen geven aan dat de bollen mogelijk niet voldoende massa bevatten om de erosiekrachten te weerstaan en de instorting van de zwaartekracht te bereiken. Deze bevinding heeft belangrijke implicaties voor het begrijpen van de efficiëntie van de sterrenvorming in HII-regio's, waar dezelfde enorme sterren die het omringende gas ioniseren, ook kunnen voorkomen dat nabijgelegen dichte wolken de volgende generatie sterren vormen.
Opmerkingen
Deze afbeelding is verkregen met behulp van Hubble's Wide Field and Planetaire Camera 2 (WFPC2) in breedband zichtbare-lichtfilters. Het scherpe contrast tussen de donkere bollen en de heldere emissienevelachtergrond werd versterkt met behulp van filters die waterstof-alfa en zuurstof-III-emissie opvangen. Hubble's hoekresolutie van 0,1 boogseconden liet astronomen toe om de precieze randen van de bollen te meten en te bepalen dat de grootste zichtbare bol eigenlijk twee overlappende objecten op iets verschillende afstanden is. Multi-epoch observaties werden gebruikt om naar tekenen van globule evolutie te zoeken en erosiecijfers te meten.
Locatie in het heelal
Constellatie
Centaurus
Afstand tot de aarde
5.900 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
Elk van Thackeray's Globules is ongeveer 1,4 triljoen mijl doorsnee... ongeveer 50 keer de diameter van ons zonnestelsel... maar bevat slechts ongeveer evenveel massa als onze zon.
- 2
De bollen worden geërodeerd door straling van de nabijgelegen hete O-sterren in een snelheid die ze waarschijnlijk binnen een paar honderdduizend jaar volledig zal vernietigen, mogelijk voordat er sterren in kunnen ontstaan.
- 3
Bok globules zoals deze zijn vernoemd naar astronoom Bart Bok, die voor het eerst in de jaren 1940 voorstelde dat zulke kleine donkere wolken de geboorteplaatsen van sterren zouden kunnen zijn, een hypothese later bevestigd door infrarood waarnemingen.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
