Info over deze afbeelding
Dit vierde perspectief van de Monkey Head Nebula (NGC 2174) toont een gebied waar het samenspel tussen stellaire straling en koud moleculair gas een bijzonder opvallende visuele samenstelling creëert. Dichte knopen en gloeidraden van stof worden verlicht door de heldere emissie van geïoniseerd gas, waardoor een chiaroscuro effect doet denken aan een renaissance schilderij op een kosmisch doek. De structuren die hier zichtbaar zijn variëren van massieve pilaren die lichtjaren lang zijn tot kleine, compacte bollen die zelfs met de optiek van Hubble nauwelijks kunnen worden opgelost. Elk van deze structuren vertelt een verhaal over de voortdurende strijd tussen de zwaartekracht, die gas probeert te comprimeren in sterren, en stralingsdruk en verwarming, die werken om het moleculair materiaal te verspreiden en te vernietigen. In gebieden waar de dichtheid voldoende hoog is, wint de zwaartekracht en ontstaan nieuwe sterren; waar het gas te diffuus is, ioniseert en verspreidt de straling zich snel. Deze balans, gespeeld over talloze individuele structuren, bepaalt de algehele stervorming efficiëntie van de nevel.. de fractie van beschikbaar gas dat uiteindelijk sterren wordt.
Wetenschappelijke betekenis
Deze mozaïektegel van de Monkey Head Nebula draagt bij aan een uitgebreide kaart van het hele sterrenvormende complex, waardoor astronomen kunnen bestuderen hoe de efficiëntie van stervorming varieert in verschillende omgevingen binnen een enkele nevel. Statistische analyse van de embedded stellaire populatie onthuld door infrarood waarnemingen toont een correlatie tussen lokale gaskolomdichtheid en het aantal jonge sterren, ondersteunend de theoretische voorspelling dat stervormingssnelheid schalen met gasdichtheid verhoogd tot een vermogen van ongeveer 1,5 Het testen van deze wet op de schaal van individuele moleculaire wolken, in plaats van hele melkwegstelsels, is essentieel voor het begrijpen van de fysische processen die het drijven. De Monkey Head Nebula waarnemingen dragen ook bij tot ons begrip van de initiële massafunctie (IMF), die de relatieve aantallen van hoge massa en lage massa sterren die in een enkele stervormende episode worden gevormd beschrijft.
Opmerkingen
Deze afbeelding is verkregen met Hubble's Wide Field Camera 3 (WFC3) met behulp van infraroodfilters als onderdeel van een meerpuntig mozaïek ontworpen om de volledige omvang van het actieve stervormende gebied binnen NGC 2174 te bedekken. De 1024×1024 pixeldetector van het WFC3-infraroodkanaal leverde een gezichtsveld van ongeveer 2,3 boogminuten per punt, waarvoor meerdere overlappende tegels nodig waren om de nevel in kaart te brengen. Standaard infrarood reductie procedures waaronder donkere aftrekken, platte-veld, en lucht achtergrond verwijdering werden toegepast, en de individuele wijzen werden gecombineerd tot een naadloze mozaïek met behulp van de DrizzlePac software suite.
Locatie in het heelal
Constellatie
Orion
Afstand tot de aarde
6.400 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
De totale gasmassa in de Monkey Head Nebula wordt geschat op enkele duizenden zonnemassa's, maar slechts een klein percentage, misschien 5-10% zal eigenlijk sterren vormen voordat de rest wordt verspreid door stellaire feedback.
- 2
Uit het infraroodbeeld blijkt dat veel van de schijnbaar donkere 'vermijden' in zichtbare lichtbeelden eigenlijk gevuld zijn met warm stof en ingebedde protostars die onzichtbaar zijn voor het menselijk oog.
- 3
NGC 2174 werd ontdekt door de Franse astronoom Jean Marie Stephan in 1877, maar de natuur als een sterrenvormende nevel werd niet begrepen tot de ontwikkeling van spectroscopie decennia later.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
