Info over deze afbeelding
Dit beeld van de Monkey Head Nebula (NGC 2174) belicht nog een ander gebied van dit uitgebreide sterrenvormende complex, waar pijlers van dicht moleculair gas staan als oude monumenten tegen een doek van gloeiende geïoniseerde waterstof. In dit deel van de nevel zijn de beeldhouweffecten van stellaire straling bijzonder duidelijk.De oppervlakken van de pijlers zijn geëtst met fijne ribbels en groeven waar de straling kanalen heeft gesneden in het dichte materiaal, terwijl hun basen blijven geworteld in de dichtere moleculaire wolk hieronder. Heldere velgen langs de pilaarranden markeren het vooruitstrevende ionisatiefront, waar stervormige ultraviolette fotonen actief moleculair gas omzetten in heet, geïoniseerd plasma. De algehele indruk is er een van een landschap in transformatie, aangezien een hele generatie massieve sterren werkt om de wolk te demonteren waaruit ze zijn geboren. Tussen de pilaren gloeit het hete geïoniseerde gas met de karakteristieke roze-rode tint van waterstofemissie, die holten vult die ooit werden ingenomen door het nu-eroded moleculair materiaal. Kleine, donkere globules punctueren de scène, elk potentieel herbergen de zaden van toekomstige stellaire systemen.
Wetenschappelijke betekenis
Deze weergave van NGC 2174 biedt belangrijke vergelijkende gegevens om te begrijpen hoe pijlermorfologie varieert met de intensiteit en richting van het stralingsveld van het incident stellar. De pijlers in dit gebied van de Monkey Head Nebula worden blootgesteld aan een iets minder extreme stralingsomgeving dan die in nevels zoals de Carina Nebula of de Eagle Nebula, wat resulteert in verschillende erosiesnelheden en structurele kenmerken. Door pilaareigenschappen over meerdere nevels te vergelijken met verschillende stralingsintensiteiten, kunnen astronomen de relatie tussen stralingsveldsterkte en massaverlies kalibreren, een fundamentele parameter in feedback-gereguleerde sterrenvormingsmodellen. De detectie van moleculaire lijnemissie van binnen deze pijlers geeft aan dat aanzienlijke reservoirs van koud, dicht gas blijven bestaan ondanks de voortdurende fotoevaporatie, wat suggereert dat de pijlers lang genoeg kunnen overleven voor interne ineenstorting om nieuwe protosterren te produceren.
Opmerkingen
Hubble imaged this region of the Monkey Head Nebula using the Wide Field Camera 3 (WFC3) in infrarood golflengten als onderdeel van hetzelfde observatieprogramma dat de 8 en 9 februari beelden produceerde. De infraroodfilters (F105W, F110W, F128N, F160W) dringen door stofuitsterving om ingebedde stellaire populaties te onthullen, terwijl ook warme stofemissies aan de pijleroppervlakken worden benadrukt. De F128N filter vangt Paschen-beta waterstof emissie, een bijna-infrarood analoog van waterstof-alfa die geïoniseerd gas, zelfs in stoffige omgevingen. Meerdere dithered blootstellingen werden gecombineerd om de ruimtelijke resolutie te verbeteren en kosmische straal artefacten te weigeren.
Locatie in het heelal
Constellatie
Orion
Afstand tot de aarde
6.400 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
NGC 2174 ligt nabij de grens van de sterrenbeelden Orion en Gemini, waardoor het in een van de rijkste stervormende gebieden van de winterhemel zoals gezien vanaf het noordelijk halfrond.
- 2
De pilaren in dit beeld zijn in de natuur vergelijkbaar met de beroemde 'Pillars of Creation' in de Eagle Nebula, maar bevinden zich in een minder extreme stralingsomgeving, waardoor ze langer kunnen aanhouden voordat ze vernietigd worden.
- 3
Radio-waarnemingen hebben dichte moleculaire kernen gedetecteerd binnen een aantal van deze pijlers die tekenen van samentrekking vertonen... de vroegste stadia van nieuwe sterrenvorming die zich voor onze ogen voordoen.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
