Info over deze afbeelding
De bolvormige sterrencluster M79, ook bekend als NGC 1904, is een dichte bolvormige verzameling van ongeveer 150.000 oude sterren, verpakt in een volume van 118 lichtjaren. Gelegen op 41.000 lichtjaar van de Aarde in het sterrenbeeld Lepus, M79 is ongebruikelijk onder de bolvormige clusters van de Melkweg omdat het in de tegenovergestelde richting ligt van het galactische centrum, waar de meeste bolvormige clusters geconcentreerd zijn. Deze eigenaardigheid heeft astronomen doen vermoeden dat M79 oorspronkelijk helemaal niet tot de Melkweg behoorde, maar in plaats daarvan werd gevangen genomen van de Canis Major Dwerg Galaxy, een kleine satelliet die opgetogen werd door onze eigen melkweg. Hubble's imago lost individuele sterren op, onthult een prachtig tapijt van hete blauwe achterblijvers, gele zon-achtige sterren, en koele rode reuzen, allemaal bij elkaar gehouden door onderlinge gravitatie attractie over miljarden jaren.
Wetenschappelijke betekenis
M79 neemt een speciale plaats in in de studie van bolvormige clusters en galactische accretiegeschiedenis. Zijn ongebruikelijke positie in het sterrenbeeld Lepus, ver van het galactische centrum waar het merendeel van de ongeveer 150 bekende bolvormige clusters van de Melkweg wonen, suggereert sterk een extragalactische oorsprong. Kinematische en chemische overvloed studies ondersteunen de hypothese dat M79 oorspronkelijk werd geassocieerd met de Canis Major Dwerg Galaxy, een nabijgelegen satelliet melkwegstelsel in het proces van tidaal verstoord. Als bevestigd, zou M79 een direct fossiel van hiërarchische melkwegsamenbouw zijn, het proces waarmee grote melkwegstelsels groeien door kleinere sterrenstelsels te accreteren. De oude stellaire populatie van het cluster, met metalliek ver onder de zonnewaarden, biedt een venster in de chemische verrijkingsgeschiedenis van het vroege universum. De aanwezigheid van blauwe achterblijversterren, waarvan men denkt dat ze afkomstig zijn van stellaire fusies of massaoverdracht, maakt M79 een belangrijk laboratorium voor het bestuderen van stellaire dynamica in dichte omgevingen.
Opmerkingen
Deze afbeelding werd vastgelegd met Hubble's Wide Field Planetaire Camera 2 (WFPC2) in 1997, waarbij tienduizenden individuele sterren tot in de kern werden opgelost. Meerdere breedbandfilters in blauwe, visuele en rode golflengten werden gebruikt om een kleur-magnitude diagram te construeren dat nauwkeurige leeftijd en metallicity-bepalingen mogelijk maakt. De kleur informatie onderscheidt de verschillende stellaire populaties: blauwe sterren zijn hete blauwe achterblijvers en horizontale tak sterren, geel-witte sterren zijn vergelijkbaar met onze zon, en rode sterren zijn geëvolueerde rode reuzen. Hubble's resolutie was van cruciaal belang voor het scheiden van individuele sterren in de drukke centrale gebieden waar grondtelescopen slechts een wazige gloed zien.
Locatie in het heelal
Constellatie
Lepus
Afstand tot de aarde
41.000 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
M79 kan een immigrant van een andere melkweg zijn... astronomen geloven dat het oorspronkelijk deel uitmaakte van het Canis Major Dwergstelsel... dat wordt verscheurd en verteerd door de zwaartekracht van de Melkweg.
- 2
De sterren in M79 zijn ongeveer 11,7 miljard jaar oud, wat betekent dat ze gevormd werden toen het universum minder dan 2 miljard jaar oud was, waardoor ze levende fossielen werden uit een tijd waarin sterrenstelsels nog in hun kinderschoenen stonden.
- 3
Ondanks zijn extreme stellaire dichtheid, zijn stellaire botsingen in M79 nog steeds zeldzaam, hoewel gravitatie-interacties sterren in ongewone banen gooien en exotische objecten creëren die blauwe achterblijvers worden genoemd.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
