Info over deze afbeelding
Dit Hubble beeld toont de turbulente binnenkern van de 30 Doradusnevel (Tarantula Nebula) in de Grote Magelhaense Wolk, gecentreerd op de buitengewone sterrenhoop R136. Deze compacte cluster, zichtbaar als de briljante concentratie van sterren aan de linkerkant, is een van de meest opmerkelijke stellaire assemblages ooit ontdekt. R136 bevat tientallen sterren van meer dan 50 zonnemassa's, waaronder enkele die behoren tot de meest massieve en lichtgevende sterren die overal in het universum bekend zijn. De intense ultraviolette straling en sterrenwinden van deze stellaire titanen hebben enorme gaatjes in het omringende gas gesneden, wat een landschap creëert van torenhoge gaspilaren, gloeiende richels en donkere stofglobula's. Het uiterlijk van de nevel verandert drastisch afhankelijk van de golflengte: in zichtbaar licht gloeit de geïoniseerde waterstof een karakteristieke roze-rode, terwijl in ultraviolet de hete massieve sterren met buitengewone helderheid.
Wetenschappelijke betekenis
R136 en de binnenste 30 Doradus regio zijn van het grootste belang voor het begrijpen van de vorming en eigenschappen van de meest massieve sterren in het universum. Het cluster is opgelost stellaire populatie heeft directe meting van de bovenste initiële massa functie mogelijk gemaakt Deze metingen hebben fundamentele implicaties voor het begrijpen van de vroegste generaties sterren in het universum, waarvan wordt aangenomen dat ze overwegend zeer enorm waren. De invloed van het cluster op zijn omgeving toont het concept van stellaire feedback op grote schaal: de gecombineerde straling en winden van de massieve sterren van R136 hebben een superbel van heet, laag-dichtheid gas omgeven door schelpen van gecomprimeerd, stervormend materiaal. Deze terugkoppelingslus, waarbij massieve sterren tegelijkertijd hun geboortewolk vernietigen en nieuwe sterrenvorming aan zijn randen veroorzaken, is een fundamenteel proces dat de evolutie van sterrenstelsels regelt.
Opmerkingen
Deze afbeelding is vastgelegd met Hubble's Wide Field and Planetaire Camera 2 (WFPC2) in zowel breedband- als smalbandzichtbare lichtfilters. De breedbandwaarnemingen losten individuele massieve sterren op binnen de dichte kern van R136, terwijl smalband waterstof-alfa- en zuurstofemissie-lijnfilters de structuur van het geïoniseerde gas in kaart brachten. Hubble's hoekresolutie was essentieel voor het scheiden van de dicht verpakte sterren in R136, die lijken gemengd in een enkele bron van de grond. Meerdere blootstellingen met verschillende integratietijden werden gecombineerd om zowel de briljante clustersterren als de zwakke nebulaire emissie zonder verzadiging vast te leggen.
Locatie in het heelal
Constellatie
Dorado
Afstand tot de aarde
170.000 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
R136 bevat de meest massieve ster die momenteel bekend is R136a1, met een geschatte massa van meer dan 170 keer die van onze Zon zo massief dat het theoretische voorspellingen over de maximaal mogelijke stellaire massa uitdaagt.
- 2
Als R136 zich in het centrum van de Orionnevel bevond (ongeveer 1300 lichtjaren verderop), zouden de helderste sterren zichtbaar zijn voor het blote oog en 's nachts schaduwen werpen op aarde.
- 3
De 30 Doradus regio vormt sterren in zo'n buitengewoon tempo dat het in aanmerking komt als een 'sterrensprong' gebied.. Het produceert meer sterren per eenheid gebied dan bijna elke andere regio in de Lokale Groep van sterrenstelsels.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
