Info over deze afbeelding
Deze afbeelding toont de punt van de Cone Nebula, een torenhoge zuil van koud moleculair gas en stof in het sterrenvormende gebied NGC 2264 in het sterrenbeeld Monoceros. Deze conische zuil strekt zich uit over zeven lichtjaren in lengte en is slechts een klein deel van een veel groter sterrenvormcomplex. De vorm van de pilaar wordt gebeeldhouwd door de intense ultraviolette straling en krachtige stellaire winden van hete, massieve sterren gelegen net voorbij de top van het beeld. Deze energetische krachten erroderen langzaam het oppervlak van de nevel, waardoor het zich terugtrekt met een snelheid van ongeveer een half lichtjaar per miljoen jaar. De roodachtige sluier rond de pilaar gloeit waterstofgas verwarmd door nabijgelegen sterren, terwijl het donkere interieur koud genoeg blijft om nieuwe sterren te vormen binnen zijn dichte moleculaire kern.
Wetenschappelijke betekenis
De Cone Nebula is een van de meest opvallende voorbeelden van een fotodissociatie regio.. de grens waar ultraviolette straling van massieve sterren ontmoet en erodeert een dichte moleculaire wolk. Het bestuderen van deze interfaces is cruciaal voor het begrijpen hoe stervorming wordt geactiveerd en beëindigd door de straling van nabijgelegen massieve sterren, een proces bekend als radiatieve feedback. Het overleven van de pijler tegen de meedogenloze straling van het NGC 2264 cluster hangt af van zijn dichtheid en massa; dichtere gebieden weerstaan erosie langer, wat leidt tot de karakteristieke conische vorm. De infraroodwaarnemingen hebben protostars binnen de pilaar laten zien, wat suggereert dat de compressie van gas aan het oppervlak van de pilaar een nieuwe generatie sterrenvorming kan veroorzaken, zelfs als de totale structuur wordt vernietigd. De Cone Nebula belichaamt aldus de tweeledige aard van uitstralende feedback tegelijkertijd destructief en creatief.
Opmerkingen
Deze afbeelding werd vastgelegd met behulp van Hubble's Advanced Camera for Surveys (ACS) met een combinatie van smalbandfilters die licht isoleren van waterstof-alfa en geïoniseerde zwavelemissie. Deze filters onthullen de structuur van de geïoniseerde gasoppervlaklaag die de grens markeert tussen de warme, bestraalde buitenkant en de koude, afgeschermde binnenkant van de pilaar. De ACS bood een gezichtsveld dat groot genoeg was om de hele punt van de kegel in één enkele belichting vast te leggen, terwijl de hoekresolutie gehandhaafd bleef die nodig was om fijne eigenschappen op het oppervlak van de pijler op te lossen, waaronder kleine uitsteeksels en ingebedde jets van jonge stellaire objecten.
Locatie in het heelal
Constellatie
Monoceros
Afstand tot de aarde
2.500 lichtjaar
Leuke feiten
- 1
De zuil van de Cone Nebula is ongeveer zeven lichtjaren lang.
- 2
De Cone Nebula werd voor het eerst waargenomen door astronoom William Herschel in 1785, maar het kostte Hubble's scherpe oog om de ongelooflijk gedetailleerde structuur van het oppervlak te onthullen, waaronder kleine wispen en straaltjes van embedded protostars.
- 3
Binnen de dichte kern van de Cone Nebula dalen de temperaturen tot slechts 10 graden boven het absolute nulpunt, waardoor de omstandigheden koud genoeg zijn om waterstofmoleculen te condenseren en uiteindelijk in te storten onder de zwaartekracht om nieuwe sterren te vormen.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
