Info over deze afbeelding
Jupiters turbulente wolken veranderen altijd als ze atmosferische verstoringen tegenkomen terwijl ze rond de planeet vegen met honderden kilometers per uur. Dit beeld vangt de dynamische complexiteit van de weersystemen van de reusachtige planeet, waaronder een donkere, slangvormige structuur die eigenlijk een kleine scheur in het bovenste wolkendek is, waardoor de diepere, warmere atmosferische lagen eronder worden blootgelegd. Jupiter's atmosfeer is georganiseerd in afwisselende banden van oostwaarts en westwaarts straalstromen die de kenmerkende gestreepte verschijning van de planeet creëren. Binnen deze bands ontwikkelen enorme stormsystemen zich, interageren, samenvoegen en verdwijnen over perioden variërend van dagen tot eeuwen. Hubble's regelmatige monitoring van Jupiter is essentieel geweest voor het volgen van deze atmosferische veranderingen, waaruit blijkt dat de wolkenpatronen van de planeet veel variabeler en complexer zijn dan op de grond gebaseerde telescopen eerder hadden voorgesteld.
Wetenschappelijke betekenis
Hubble's lange termijn monitoring van de atmosfeer van Jupiter heeft een van de meest complete records van de weersontwikkeling op elke planeet buiten de Aarde. De waarnemingen van 2007 bevatten Jupiter tijdens een periode van significante atmosferische verandering, waaronder veranderingen in de kleur en structuur van de equatoriale banden en de opkomst van nieuwe stormsystemen. De atmosfeer van Jupiter dient als een natuurlijk laboratorium voor het bestuderen van vloeistofdynamica op grote schaal, waar de afwezigheid van een solide oppervlak weerpatronen kan ontwikkelen en aanhouden onder omstandigheden die radicaal verschillen van die op aardse planeten. De interactie tussen Jupiter's diepe interne warmtebron, die ongeveer 1,7 keer meer energie uitstraalt dan de planeet van de Zon ontvangt en zonneverwarming van boven creëert een complex tweelaags convectiesysteem dat de atmosferische circulatie van de planeet drijft. Het begrijpen van Jupiter's atmosferische dynamiek biedt ook een vergelijkende context voor het bestuderen van de atmosferen van extrasolar reuzenplaneten gedetecteerd rond andere sterren.
Opmerkingen
Deze afbeelding is vastgelegd met Hubble's Wide Field Planetaire Camera 2 (WFPC2) in meerdere breedbandfilters die het blauwe, groene en rode deel van het zichtbare spectrum bestrijken. De filters werden gekozen om verschillende hoogten in de atmosfeer van Jupiter te peilen, met kortere golflengten die hogere hoogte hazen en langere golflengten die dieper in het wolkendek doordringen. Een methaan absorptiebandfilter werd ook gebruikt om de verticale structuur van de cloudfuncties in kaart te brengen, aangezien methaan sterk absorbeert bij specifieke golflengten en contrast creëert tussen hoge wolken die zonlicht boven de methaanlaag weerspiegelen en lagere kenmerken gezien door meer absorberend gas.
Locatie in het heelal
Constellatie
N/A (Solar System)
Afstand tot de aarde
365 miljoen tot 601 miljoen mijl (variërend)
Leuke feiten
- 1
Windsnelheden in de straalstromen van Jupiter kunnen meer dan 400 mijl per uur bedragen, waardoor schuifzones ontstaan waar aangrenzende banden in tegengestelde richtingen ontstaan enorme roterende stormsystemen die zichtbaar zijn vanaf honderden miljoenen kilometers afstand.
- 2
De donkere serpentine functie zichtbaar in deze afbeelding is een breuk in Jupiter's ammonia ijswolk laag, waardoor infrarood straling uit de warmere atmosfeer beneden te ontsnappen.
- 3
Jupiter's Great Red Spot, de beroemdste storm in het zonnestelsel, krimpt al meer dan een eeuw en is nu minder dan de helft van de grootte die het was toen voor het eerst gemeten in de late jaren 1800 Hubble heeft deze samentrekking in ongekende detail gevolgd.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
