Bu Görsel Hakkında
Maymun Başı Bulutsusu'nun (NGC 2174) bu dördüncü perspektifi, yıldız radyasyonu ile soğuk moleküler gaz arasındaki etkileşimin özellikle çarpıcı bir görsel kompozisyon oluşturduğu bir bölgeyi sergiliyor. Yoğun toz düğümleri ve iplikçikler, iyonize gazın parlak emisyonuyla arkadan aydınlatılıyor ve kozmik bir tuval üzerine resmedilen bir Rönesans tablosunu anımsatan bir chiaroscuro etkisi yaratıyor. Burada görülebilen yapılar, uzunlukları ışık yılı kadar olan devasa sütunlardan, Hubble'ın optikleriyle bile zar zor çözülebilen küçük, kompakt küreciklere kadar çeşitlilik gösteriyor. Bu yapıların her biri, gazı yıldızlara sıkıştırmayı amaçlayan yerçekimi ile moleküler materyali dağıtıp yok etmeye çalışan radyasyon basıncı ve ısıtma arasında devam eden savaşın öyküsünü anlatıyor. Yoğunluğun yeterince yüksek olduğu bölgelerde yerçekimi galip gelir ve yeni yıldızlar oluşur; Gazın çok dağınık olduğu durumlarda radyasyon onu hızla iyonize eder ve dağıtır. Sayısız bireysel yapıda oynanan bu denge, nebulanın genel yıldız oluşum verimliliğini, yani sonuçta yıldızlara dönüşen mevcut gazın oranını belirler.
Bilimsel Önemi
Maymun Başı Bulutsusu'nun bu mozaik karosu, yıldız oluşum kompleksinin tamamının kapsamlı bir haritasına katkıda bulunarak gökbilimcilerin, tek bir bulutsu içindeki farklı ortamlarda yıldız oluşum verimliliğinin nasıl değiştiğini incelemesine olanak tanıyor. Kızılötesi gözlemlerle ortaya çıkarılan gömülü yıldız popülasyonunun istatistiksel analizi, yerel gaz kolonu yoğunluğu ile genç yıldızların sayısı arasında bir korelasyon gösteriyor; bu da yıldız oluşum hızının gaz yoğunluğunun yaklaşık 1,5'e yükseltildiği teorik tahmini destekliyor; Kennicutt-Schmidt yasası olarak bilinen bir ilişki. Bu yasayı tüm galaksiler yerine bireysel moleküler bulutlar ölçeğinde test etmek, onu yönlendiren fiziksel süreçleri anlamak için çok önemlidir. Maymun Kafası Bulutsusu gözlemleri aynı zamanda tek bir yıldız oluşum bölümünde oluşan yüksek kütleli ve düşük kütleli yıldızların göreceli sayısını tanımlayan başlangıç kütle fonksiyonu (IMF) hakkındaki anlayışımıza da katkıda bulunuyor.
Gözlem Ayrıntıları
Bu görüntü, NGC 2174 içindeki aktif yıldız oluşum bölgesinin tamamını kapsayacak şekilde tasarlanmış çok noktalı bir mozaiğin parçası olarak kızılötesi filtreler kullanan Hubble'ın Geniş Alan Kamerası 3 (WFC3) ile elde edilmiştir. WFC3 kızılötesi kanalının 1024x1024 piksel dedektörü, nebulanın haritasını çıkarmak için birden fazla üst üste binen karo gerektirerek, işaretleme başına yaklaşık 2,3 arkdakikalık bir görüş alanı sağlamıştır. Karanlık çıkarma, düz alan oluşturma ve gökyüzü arka planının kaldırılmasını içeren standart kızılötesi azaltma prosedürleri uygulandı ve bireysel işaretler, DrizzlePac yazılım paketi kullanılarak kusursuz bir mozaik halinde birleştirildi.
Evrendeki Konum
Takımyıldız
Avcı
Dünya'dan Uzaklık
6.400 ışıkyılı
İlginç Bilgiler
- 1
Maymun Başı Bulutsusu'ndaki toplam gaz kütlesinin birkaç bin güneş kütlesi olduğu tahmin ediliyor, ancak yalnızca küçük bir yüzdesi - belki de %5-10'u - geri kalanı yıldız geri bildirimiyle dağılmadan önce aslında yıldız oluşturacak.
- 2
Kızılötesi görüntü, görünür ışıktaki görüntülerde görünüşte karanlık olan 'boşlukların' çoğunun aslında sıcak toz ve insan gözüyle görülemeyen gömülü önyıldızlarla dolu olduğunu ortaya koyuyor.
- 3
NGC 2174, 1877'de Fransız gökbilimci Jean Marie Stephan tarafından keşfedildi, ancak yıldız oluşturan bir bulutsu olarak doğası, onlarca yıl sonra spektroskopinin geliştirilmesine kadar anlaşılamadı.
Görsel kredisi: NASA, ESA, Hubble Uzay Teleskobu
