Bu Görsel Hakkında
Bu Hubble görüntüsü, Büyük Macellan Bulutu'ndaki, olağanüstü yıldız kümesi R136'nın merkezinde yer alan 30 Doradus Bulutsusu'nun (Tarantula Bulutsusu) çalkantılı iç çekirdeğini ortaya çıkarıyor. Sol tarafta parlak yıldız yoğunlaşması olarak görülebilen bu kompakt küme, şimdiye kadar keşfedilen en dikkat çekici yıldız topluluklarından biridir. R136, evrenin herhangi bir yerinde bilinen en büyük ve en parlak yıldızlar arasında yer alan birkaçı da dahil olmak üzere, 50 güneş kütlesini aşan düzinelerce yıldız içerir. Bu dev yıldızlardan gelen yoğun ultraviyole radyasyon ve yıldız rüzgarları, çevredeki gazda muazzam boşluklar açarak, yükselen gaz sütunları, parlak sırtlar ve koyu renkli toz küreciklerinden oluşan bir manzara yarattı. Bulutsunun görünümü dalga boyuna bağlı olarak önemli ölçüde değişiyor: Görünür ışıkta iyonize hidrojen karakteristik pembemsi-kırmızı renkte parlarken, mor ötesi ışıkta sıcak ve büyük kütleli yıldızlar olağanüstü bir parlaklıkla parlıyor.
Bilimsel Önemi
R136 ve iç 30 Doradus bölgesi, evrendeki en büyük yıldızların oluşumunu ve özelliklerini anlamak açısından büyük önem taşıyor. Kümenin çözümlenmiş yıldız popülasyonu, daha önce varsayılan 150 güneş kütlesi sınırının çok üzerindeki yıldızları ortaya çıkararak, üst başlangıç kütle fonksiyonunun doğrudan ölçülmesini mümkün kıldı. Bu ölçümlerin, evrendeki, ağırlıklı olarak çok büyük kütleli olduğu düşünülen yıldızların en eski nesillerini anlama konusunda temel çıkarımları var. Kümenin çevresi üzerindeki etkisi, büyük ölçekte yıldız geri bildirimi kavramını ortaya koyuyor: R136'nın büyük kütleli yıldızlarının birleşik radyasyonu ve rüzgarları, sıkıştırılmış, yıldız oluşturan malzemeden kabuklarla çevrelenmiş, sıcak, düşük yoğunluklu bir gazdan oluşan süper bir kabarcık yaratmıştır. Devasa yıldızların eşzamanlı olarak doğum bulutlarını yok ettiği ve kenarlarında yeni yıldız oluşumunu tetiklediği bu geri bildirim döngüsü, galaksilerin evrimini yöneten temel bir süreçtir.
Gözlem Ayrıntıları
Bu görüntü, hem geniş bant hem de dar bant görünür ışık filtrelerinde Hubble'ın Geniş Alan ve Gezegen Kamerası 2 (WFPC2) kullanılarak çekildi. Geniş bant gözlemleri, R136'nın yoğun çekirdeği içindeki büyük kütleli yıldızları tek tek çözerken, dar bantlı hidrojen-alfa ve oksijen emisyon hattı filtreleri, iyonize gazın yapısının haritasını çıkardı. Hubble'ın açısal çözünürlüğü, yerden tek bir kaynakta harmanlanmış gibi görünen R136'daki birbirine yakın yıldızları ayırmak için gerekliydi. Hem parlak küme yıldızlarını hem de doygunluk olmadan sönük nebula emisyonunu yakalamak için farklı entegrasyon sürelerine sahip çoklu pozlar birleştirildi.
Evrendeki Konum
Takımyıldız
Dorado
Dünya'dan Uzaklık
170.000 ışıkyılı
İlginç Bilgiler
- 1
R136, şu anda bilinen en büyük yıldızı (R136a1) içerir ve tahmini kütlesi Güneşimizin 170 katından fazladır; o kadar büyüktür ki, mümkün olan maksimum yıldız kütlesine ilişkin teorik tahminlere meydan okur.
- 2
R136, Orion Bulutsusu'nun merkezinde (yaklaşık 1.300 ışıkyılı uzaklıkta) yer alsaydı, en parlak yıldızları çıplak gözle görülebilecek ve geceleri Dünya'ya gölge düşürecekti.
- 3
30 Doradus bölgesi o kadar olağanüstü bir hızla yıldız oluşturuyor ki, 'yıldız patlaması' bölgesi olarak nitelendiriliyor; birim alan başına Yerel Grup gökadalarındaki hemen hemen tüm diğer bölgelerden daha fazla yıldız üretiyor.
Görsel kredisi: NASA, ESA, Hubble Uzay Teleskobu
