Bu Görsel Hakkında
IC 2944 yıldız oluşum bölgesindeki Thackeray Küreciklerinin bu ayrıntılı görünümü, parıldayan gaz ve yıldızlardan oluşan parlak bir perdenin önünde silüet oluşturan bu yoğun, karanlık toz bulutlarının karmaşık yapısını ortaya çıkarıyor. Adını, onları ilk kez 1950'de tanımlayan Güney Afrikalı gökbilimci A.D. Thackeray'den alan bu kompakt moleküler bulutlar, bilinen yıldızlararası malzemenin en yoğun konsantrasyonlarından bazılarını temsil ediyor. Bu görüntüdeki görünen en büyük küreciğin, Hubble tarafından görüş hattımız boyunca görülen iki ayrı, üst üste binen bulut olduğu ortaya çıktı; bu keşif, bu nesnelerin gerçek üç boyutlu yapısına ilişkin anlayışımızı yeniden şekillendirdi. Küreciklerin keskin, karanlık kenarları, onları çevreleyen ve yakındaki büyük O-tipi ve B-tipi yıldızlardan gelen ultraviyole radyasyon tarafından akkor hale gelene kadar ısıtılan parlak hidrojen gazıyla dramatik bir tezat oluşturuyor. Bu karanlık nöbetçiler, sıcak, iyonize plazma okyanusunda soğuk, yoğun moleküler gaz adaları olarak duruyorlar ve nihai kaderleri (ister yeni yıldızlar oluşturacak şekilde çökecekler, ister radyasyon tarafından yok edilecekler) yıldız astronomisindeki ilgi çekici açık sorulardan biri olmaya devam ediyor.
Bilimsel Önemi
Hubble'ın Thackeray Kürecikleri üzerindeki bu daha derin gözlemi, 1999'daki ilk görüntülemeye kıyasla küreciklerin kütleleri, boyutları ve erozyon oranlarına ilişkin daha hassas ölçümler sağladı. Daha yüksek sinyal-gürültü verileri, küreciklerin birçoğunun, yaklaşık 200.000 yıllık zaman ölçeklerinde ışıkla buharlaştığını doğruladı; bu, ilk yıldızlara çökmek için gereken yerçekimsel serbest düşme süresinden önemli ölçüde daha kısaydı. Bu bulgu, bu özel küreciklerin yıldız oluşturamadan yok edileceğini kuvvetle öne sürüyor ve tetiklenen yıldız oluşumu modelleri için önemli bir olumsuz sonuç sağlıyor. Bununla birlikte, bazı kürecikler içindeki yoğunluk artışlarının saptanması, bölümlerin çökmeye yetecek kadar uzun süre hayatta kalabilme olasılığını açık bırakıyor. 1999 ve 2001 gözlemleri arasındaki çok dönemli karşılaştırma aynı zamanda küreciklerin arka plandaki nebulaya göre öz hareketlerine üst sınırlar konulmasına da olanak tanıdı ve küreciklerin çevredeki ortamla dinamik etkileşimlerini kısıtladı.
Gözlem Ayrıntıları
Bu görüntü, Hubble'ın Geniş Alan ve Gezegensel Kamerası 2 (WFPC2) kullanılarak, 1999'daki önceki gözlemlere göre daha derin pozlamalarla çekilmiş olup, kürecik sınırları etrafındaki soluk yayılmayı ölçmek için daha yüksek sinyal-gürültü oranları elde edilmiştir. Geniş bant B, V ve I filtreleri, süreklilik ve çizgi emisyon bileşenlerini ayırmak için dar bant hidrojen-alfa ve oksijen III filtreleriyle birleştirildi. Dar bant verileri, küreciklerin iyonize sınır katmanlarındaki elektron yoğunluğunun ve sıcaklığın ölçülmesine olanak tanıdı ve fotobuharlaşma modelleri için önemli girdi parametreleri sağladı.
Evrendeki Konum
Takımyıldız
Sentor
Dünya'dan Uzaklık
5.900 ışıkyılı
İlginç Bilgiler
- 1
Bu 2001 Hubble görüntüsü, daha derin pozlamalarla 1999 gözlemlerini geliştirerek kürecik yüzeylerindeki daha da ince ayrıntıları ortaya çıkardı ve daha önce çözülmemiş ek küçük yoğun gaz düğümlerini keşfetti.
- 2
Bu kürecikleri barındıran bulutsu olan IC 2944'e bazen Koşan Tavuk Bulutsusu veya Lambda Centauri Bulutsusu denir ve Güney Yarımküre'deki amatör gökbilimcilerin favori hedefidir.
- 3
Küreciklerin iç sıcaklıkları yalnızca 10-20 Kelvin (-260°C) civarındadır, bu da onları galaksideki en soğuk nesneler arasında yapar; neredeyse kozmik mikrodalga arka plan ışınımı kadar soğuktur.
Görsel kredisi: NASA, ESA, Hubble Uzay Teleskobu
