Bu Görsel Hakkında
Bu görüntü, cüce gezegen Plüton'u ve onun bilinen beş uydusundan oluşan olağanüstü sistemini yakalayarak, bu uzak dünyanın iç güneş sisteminden elde edilebilecek en eksiksiz portresini temsil ediyor. Plüton, parlak merkezi nesne olarak görünüyor ve en büyük uydusu Charon, yakınlarda ayrı bir yoldaş olarak görülebiliyor. Dört küçük ay - Nix, Hydra, Kerberos ve Styx - daha uzak mesafelerde yörüngede dönen soluk ışık noktaları olarak görünüyor. Güneş'ten ortalama 3,67 milyar mil uzakta bulunan Plüton sistemi o kadar uzak ve küçük uyduları o kadar sönük ki, onları Yeni Ufuklar uçuşundan önce tespit edebilecek hassasiyete ve çözünürlüğe yalnızca Hubble sahipti. Bir cüce gezegenin etrafındaki bu beklenmedik derecede karmaşık uydu sisteminin keşfi, dış güneş sistemi hakkındaki anlayışımızı değiştirdi ve New Horizons uzay aracının 2015'teki tarihi karşılaşması için kritik navigasyon verileri sağladı.
Bilimsel Önemi
Hubble'ın Plüton sistemine ilişkin sistematik gözlemleri hem gezegen bilimi hem de görev planlaması açısından dönüştürücü nitelikteydi. 2005 yılında Nix ve Hydra'nın, 2011'de Kerberos'un ve 2012'de Styx'in keşfedilmesi, Plüton'un küçük ve uzak bir cisim için beklenenden çok daha zengin bir karmaşık uydu sistemine sahip olduğunu ortaya çıkardı. Bu keşif, Plüton ile başka bir Kuiper Kuşağı nesnesi arasındaki erken çarpışmanın Charon'u yarattığı ve daha küçük uydularla birleşen enkazın dışarı fırladığı sistemin kökenine ilişkin dev çarpışma hipotezini destekledi. Bu beş cisimli sistemin yörünge dinamikleri, uydu oluşumu ve yerçekimsel etkileşim modellerinin test edilmesi için doğal bir laboratuvar sağladı. Kritik olarak, Hubble'ın ek uyduları keşfetmesi, Yeni Ufuklar misyonu için potansiyel enkaz tehlikeleri hakkındaki endişeleri artırdı ve güvenli bir uçuş yörüngesi sağlamak için ayrıntılı dinamik analizlere yol açtı. Hubble gözlemleri aynı zamanda ayların parlaklıklarına ve yörüngelerine ilişkin temel ölçümler de oluşturdu; bunlar daha sonra Yeni Ufuklar'ın yakın karşılaşmasıyla iyileştirildi ve bir dış güneş sistemi gövdesinin uzaktan ve yerinde gözlemleri arasında doğrudan karşılaştırmalar yapılmasına olanak sağlandı.
Gözlem Ayrıntıları
Hubble, Plüton sistemini, görünür ışık filtrelerindeki Geniş Alan Kamerası 3'ü (WFC3) kullanarak gözlemledi; çok daha parlak Plüton ve Charon'dan gelen dağınık ışığa karşı son derece sönük küçük uyduları tespit etmek için uzun pozlama süreleri kullandı. Plüton ve Charon'dan gelen parlamayı azaltmak için özel görüntü işleme teknikleri uygulandı; aksi takdirde daha küçük uydulardan gelen minik sinyaller bastırılacaktı. Farklı yörünge aşamalarında yapılan çoklu gözlemler, gökbilimcilerin ayların yörünge yollarını doğrulamasına ve onları arka plandaki yıldızlardan ayırt etmesine olanak sağladı. Gözlemler, Plüton'un gökyüzündeki hareketinin, arka plandaki yıldızlar arasında yavaş görünen hızıyla hassas bir şekilde işaretlenmesini ve izlenmesini gerektiriyordu.
Evrendeki Konum
Dünya'dan Uzaklık
3,67 milyar mil
İlginç Bilgiler
- 1
Plüton'un en küçük dört uydusu - Nix, Hydra, Kerberos ve Styx - 2005 ile 2012 yılları arasında Hubble kullanılarak keşfedildi; bu, 1930'dan beri bilinen bir dünyanın bile doğru teleskopu bekleyen büyük sürprizlerle dolu olduğunu gösterdi.
- 2
Plüton-Charon sisteminin tamamının, Dünya'nın Ay'ını yaratan çarpışmaya benzer şekilde, güneş sistemi tarihinin başlarında dev bir çarpışma sonucu oluştuğu ve dört küçük uydunun bu eski felaketin enkazından birleştiği düşünülüyor.
- 3
Plüton'un küçük uyduları düzgün bir şekilde dönmek yerine düzensiz bir şekilde yuvarlanır çünkü Plüton ve Charon'un birleşik kütleçekimsel etkisi, küçük uyduların sabit dönüş durumlarına yerleşmesini engelleyen, sürekli değişen bir kütleçekimsel ortam yaratır.
Görsel kredisi: NASA, ESA, Hubble Uzay Teleskobu
