Bu Görsel Hakkında
Bu olağanüstü görüntü, Güneş benzeri bir yıldızın son evrimsel evrelerine parlak bir kanıt olan NGC 2371 gezegenimsi bulutsusunu yakalıyor. Burada görülebilen parlayan gaz ve toz kabukları, bir zamanlar kırmızı dev bir yıldızın dış katmanlarıydı ve yıldız nükleer yakıtını tüketip kendi kütleçekimsel çöküşüne karşı kendini destekleyemez hale geldiğinde uzaya atılmıştı. Bu göksel gösterinin kalbinde, artık dev yıldızın süper sıcak, açığa çıkmış çekirdeği olan ve yaklaşık Dünya boyutlarına sıkışmış, ancak yüzey sıcaklığı 130.000 Kelvin’i aşan merkezi yıldız kalıntısı yatıyor. Bu yoğun ısı, çevresine yayılan maddeyi iyonize eden yoğun ultraviyole radyasyon üretiyor ve bu da maddelerin bu görüntüde görülen canlı renklerle parlamasına neden oluyor. NGC 2371 belirgin bir bipolar yapıyı sergiliyor; merkezi yıldızdan zıt yönlere uzanan iki lob bulutsusal materyal barındırıyor.
Bilimsel Önemi
NGC 2371, yıldız kütle kaybının basit modellerine meydan okuyan bir cisim sınıfı olan bipolar gezegenimsi bulutsulardan önemli bir örnektir. Belirgin iki loblu yapısı, kütle fırlatımının muhtemelen önceden belirlenmiş bir eksen boyunca güçlü bir şekilde odaklandığını ima eder; bu, öncü yıldızın hızlı dönmesinden, bir eş yıldızın varlığından veya güçlü manyetik alanlardan kaynaklanıyor olabilir. Gezegenimsi bulutsuları şekillendiren faktörleri anlamak, dışarı fırlatılan malzemenin yıldızın iç kısmında sentezlenen ağır elementleri taşıması nedeniyle yıldızlararası ortamın zenginleşmesi açısından önemlidir. NGC 2371'in merkez yıldızının son derece yüksek sıcaklığı, onu bilinen en sıcak post-asemptotik dev kol yıldızları arasında yerleştirir ve bu durum, bulutsusal fırlatımın görece yakın bir zamanda (astronomik olarak konuşursak) gerçekleştiğini, çekirdek soğumadan önce meydana geldiğini gösterir. Nebulanın spektroskopik çalışmaları, yıldızın kırmızı dev evresi sırasında yüzeye çıkarılan ve ardından dışarı atılan nükleer yanma ürünleri olan karbon ve azotun artmış bolluklarını ortaya koymuştur. Bu nedenle NGC 2371, galaksilerin ağır element içeriğini kozmik zaman içerisinde kademeli olarak artıran kimyasal zenginleşme sürecinin bir anlık görüntüsünü sunmaktadır.
Gözlem Ayrıntıları
Hubble, NGC 2371'i dar bant filtreleri kullanarak iyonize hidrojenin (H-alfa), çift iyonize oksijenin ([OIII]) ve iyonize azotun ([NII]) emisyonunu izole eden Geniş Alan Gezegen Kamerası 2 (WFPC2) ile gözlemledi. Bu filtrelerin kombinasyonu, nebula'nın iyonizasyon yapısını ortaya çıkarır; [OIII] emisyonu, sıcak merkezi yıldıza en yakın iç bölgelerde baskın olurken, [NII] emisyonu daha soğuk dış bölgelerde daha belirgindir. Merkezi yıldız kendisi net bir nokta kaynak olarak görünür, bu da öncü yıldızın kütlesini ve sistemin evrimsel durumunu sınırlayan sıcaklık ve parlaklık ölçümlerine olanak tanır.
Evrendeki Konum
Takımyıldız
İkizler
Dünya'dan Uzaklık
4.300 ışık yılı
İlginç Bilgiler
- 1
Yaklaşık 130.000 Kelvin yüzey sıcaklığına sahip NGC 2371'in merkezi yıldızı, Güneş'ten neredeyse 25 kat daha sıcak ve bilinen en sıcak yıldızsal cisimlerden biridir.
- 2
NGC 2371 bazen 'çift loplu' bir gezegenimsi bulutsu olarak adlandırılır çünkü bipolar yapısı iki ayrı bulutsu görünümü yaratır — aslında, başlangıçta iki nesne olarak kataloglanmıştır: NGC 2371 ve NGC 2372.
- 3
Yaklaşık 5 milyar yıl içinde, kendi Güneşimiz hidrojen yakıtını tüketip dış katmanlarını attığında benzer bir gezegenimsi bulutsu oluşturacaktır.
Görsel kredisi: NASA, ESA, Hubble Uzay Teleskobu
