Info over deze afbeelding
ESO 239-2 is een dramatisch voorbeeld van een melkwegstelsel in de throes van een kosmische botsing, het resultaat van twee sterrenstelsels die zijn samengevoegd om een verstoorde, chaotische structuur te creëren die zich uiteindelijk zal vestigen in een groter elliptisch sterrenstelsel. Het middenstadium hier gevangen toont een melkwegstelsel met lange afvegende staarten van stof en gas die de kern van de melkweg omhullen, naar buiten getrokken door immense getijdenkrachten tijdens de fusie. Gelegen in het zuidelijke sterrenbeeld Toscane, ongeveer 550 miljoen lichtjaar van de Aarde, toont dit systeem de kenmerken van galactische interactie: vervormde morfologie, verbeterde sterrenvorming veroorzaakt door gecomprimeerde gaswolken, en lichtgevende getijdenwrakstukken die zich ver buiten het hoofdlichaam uitstrekken. Dergelijke fusies zijn fundamentele gebeurtenissen in de evolutie van de melkweg, die de transformatie van spiraalstelsels in de enorme elliptische melkwegstelsels die sterrenstelsels domineren.
Wetenschappelijke betekenis
ESO 239-2 is een waardevol laboratorium voor het bestuderen van de fysica van melkwegfusies in een tussenstadium van het proces. Grote fusies De vervormde morfologie en getijdenkenmerken van ESO 239-2 bieden directe beperkingen aan de geometrie en timing van de fusie, die kunnen worden vergeleken met numerieke simulaties om de initiële omstandigheden te reconstrueren en de toekomstige evolutie van het systeem te voorspellen. De verbeterde infraroodlichtsterkte van dergelijke fuserende systemen duidt op intense sterrenvorming verborgen achter dikke sluiers van stof, en ESO 239-2 helpt de kloof te overbruggen tussen normale sterrenstelsels en de extreem ultra-lichte infrarood sterrenstelsels die de krachtigste fusie-gedreven starbursts vertegenwoordigen.
Opmerkingen
Hubble observeerde ESO 239-2 met behulp van de Advanced Camera for Surveys (ACS) in breedband optische filters die zowel het heldere centrale fusierestant als de zwakke getijdenstaarten in de omliggende intergalactische ruimte bevatten. Diepe blootstelling was nodig om de buitenste grenzen van het getijde puin te traceren, dat belangrijke informatie bevat over de zwaartekrachtdynamiek van de ontmoeting. De ACS-resolutie onthulde fijne structuren in de getijdenstaarten, waaronder compacte stervormende knopen en stofbanen die op deze afstand van de grond onoplosbaar zouden zijn.
Locatie in het heelal
Constellatie
Toscane
Afstand tot de aarde
550 miljoen lichtjaar
Leuke feiten
- 1
Galaxy fusies zoals ESO 239-2 kunnen honderden miljoenen jaren duren om te voltooien, met de twee melkwegstelsels om elkaar heen in een steeds strakkere spiraal voordat ze uiteindelijk samensmelten in een enkel nieuw sterrenstelsel.
- 2
De getijdenstaarten die zichtbaar zijn in ESO 239-2 bevatten niet alleen sterren die uit de fuserende sterrenstelsels worden getrokken, maar ook enorme hoeveelheden gas en stof die onder hun eigen zwaartekracht kunnen fragmenteren om geheel nieuwe dwergstelsels te vormen die getijdendwergenstelsels worden genoemd.
- 3
Onze eigen Melkweg is op een ramkoers met de Andromeda Galaxy, en in ongeveer 4,5 miljard jaar zullen ze een fusieproces ondergaan vergelijkbaar met wat we zien in ESO 239-2, uiteindelijk een reusachtig elliptisch sterrenstelsel vormen soms bijgenaamd Milkomeda.
Beeld door: NASA, ESA, Hubble Ruimtetelescoop
